“Bugün mah-ı Muharremdir, muhibb-i hanedan ağlar.
Bugün Eyyam-ı matemdir, bu gün ab-ı revan ağlar.
Hüseyn-i Kerbela’yı elvan eden gündür.
Bugün Arş-ı muazzamda olan âli divan ağlar.
Bugün Âl-i abanın gülşeninin gülleri soldu,
Düşüp bir ateş-i dilsuz, kamu ehl-i iman ağlar.
Bugün evlad-ı Haydar, hem dahi ahfad-ı Peygamber
Döküldü gül gibi yerler yüzüne, asuman ağlar.
Gülistan-ı Muhammedin Gül-i hamraların derdi
Yed-i kahr ile ol gaddar, bu gün devr-i zaman ağlar.”
… Alvarlı Efe
Geçtiğimiz salı günü(16 Haziran 2026 ) itibariyle muharrem ayına girmiş bulunmaktayız. Bu ay, tarihte çok büyük olaylara tanıklık etmiştir.
Rivayet odur ki Hz. Musa'nın Kızıldeniz'i ikiye ayırarak Firavun ile ordusunu sulara gömmesi, Hz. Yunus'un kendisini yutan balığın karnından kurtulması, Hz. Yusuf'un kardeşlerinin attığı kuyudan kurtulması, Hz. Yakub'un kapanan gözlerinin görmeye başlaması muharrem ayında vuku bulmuştur. Ve yine rivayet odur ki bu saydığım tarihi hadiseler muharremin onuncu gününe denk gelmiş olup bu günün kutsallığına işaret edilmektedir.
Ayrıca muharrem ayının onuncu günü Aşure günüdür. Hz. Nuh’un gemisinin Cudi dağına, karaya oturmasıyla gemide kalan malzemelerle karışık bir tatlı yiyeceği yapılmış olup adına da Aşure verilmiştir. Aşure tatlısının ilk şekli de buradan geldiği söylenir.
Muharrem, Hicri takvimin ilk ayıdır. Savaşmanın yasaklandığı dört "haram aydan" biridir. Aşure gününü içerisinde barındırması, Hazreti Hüseyin'in Kerbela'da şehit edilmesi sebebiyle Müslümanlar için çok büyük bir öneme sahiptir.
Alevi-Bektaşi geleneğinde Aşure’nin çok büyük bir hüznü, kederi ve acısı vardır. Asırlar üzerinden geçse de halen bu elim olay yürekleri parçalamaktadır. Bu talihsiz zaman diliminde Hz. Muhammed’in torunu Hz. Hüseyin ve beraberindekiler devrin zalimleri tarafından Kerbela'da katledilmişlerdir. İmam Zeynel Abidin'in kurtulması ve Hz. Hüseyin’in soyunun devam edecek olması nedeniyle Muharrem ayında özel bir aşure pişirilir ve dağıtılır. Bu aslında bir şükürdür, sevinçtir, barıştır, birlik-beraberlik ve paylaşmadır.
Hz. Hüseyin, Küfelilerin ısrarlı daveti üzerine yola çıkmak için hazırlıklarını tamamlar. Hz. Peygamberin amcası Abbas’ın oğlu İbn-i Abbas Hz. Hüseyin’e: “Ya Hüseyin! Sen imamsın, bu Kûfeliler’e güvenilmez, hemen gitme! Çünkü onlar babanı ve ağabeyini yalnız bırakmışlardı ve onlara ihanet etmişlerdi.” diye uyarır. Hz. Hüseyin ise: “Onlar bana biat etmişler, ‘bu zulme engel ol, gel başımıza geç!’ diyorlar. Ben kendi hayatımı düşünemem!” diyerek Küfe’ye doğru yola çıkar.
İmam Hüseyin ve beraberindeki 72 kişi, Ömer bin Sa'd komutasındaki yaklaşık 4.500 kişilik Emevi ordusuyla Kerbela'da karşılaşır. Muharrem ayının 7. gününden itibaren şiddetli bir kuşatmaya alınırlar. Etraftaki su yollarının tamamı kapatılır ve bir damla suyu bile onlara çok görürler.
Ehl-i Beyt mensupları zalim Yezid’in ordusuna teslim olmayı reddeder. Sayıca çok üstün olan orduya karşı kahramanca direnirler. Kundaktaki İmam Zeynel Abidin dışındakiler teker teker kahramca şehit düşerler Kerbela’nın kapkara toprağına.
İslam tarihinde yaşanmış olan ve müslümanların vicdanında derin yaralar açıp yürekleri paralayan bu talihsiz olay günümüzde hâlen güncelliğini korumaktadır.
Yukarıdaki şiirde şairin de dediği gibi buna ab-ı revan ağladı, âli divan ağladı, ehli iman ağladı, asuman ağladı ve devri zaman ağladı.
Tarih, İmam Hüseyin ve arkadaşlarını kahraman, bu lanetli işi yapanları da zalim olarak sonsuza kadar yazmış bulunmaktadır.
İmam Hüseyin davası uğruna başkaldıran ve gözünü kırpmadan o başını veren büyük bir kahraman, karşıdakiler ise korkak, iki yüzlü, gözleri dönmüş zalim ve boyunlarındaki zulmün ağır zincirleriyle sonsuza kadar lanetleneceklerdir.
Selam ve muhabbetle...
Mehmet BİLGİN
20.06.2026
