Abzer garip bir adamdır.
Sitil ile su taşır,
Tasta telleme yapar.
Ekmeği sırtında, dağ taş keçi otlatır.
Kabullenişi kadar isyanı,
İsyanı kadar da boş vermişliği var.
Nefes alıyor ama ruhu yorgun,
Bedeni isyanda.
Üstü başı yırtık,
Şapkası kirden renk değiştirmiş.
Ama orada, musalla taşında bir garip gibi yatıyor.
Diri desen değil, meyyit desen hiç değil…
Merak edip bakanı yok ki,
“Nedir, kimdir bu?” diyeni yok ki.
Dünya telaşında yeri yok ki,
Aç mı, tok mu diye soranı hiç yok ki.
Ha var, ha yok…
Orada, musalla taşında bir garip gibi yatıyor.
Meyyit desen değil, diri desen hiç değil.
Evi barkı zaten yok,
Dünyada mülk telaşı yok.
Ona ağlayan biri ise hiç yok.
Ötesi, naz edecek bir sevdiği de yok.
Orada, musalla taşında bir garip gibi yatıyor.
Diri desen değil, meyyit desen hiç değil…
Hanifi Çavuş
Abzer
Fahrettin ÇELİK
ZİYA POLAT NEREYE YÜRÜYOR…
Celil Kocataş
Memleketin Yarısı Hırsız mı? Asıl Sorun, Hırsızlığın Normalleşmesi!
Mehmet BİLGİN
SAMSATLI LOKİANO İLE TARİHİ RÖPORTAJ!
Mehmet AKGÜN
Emekli Geçinemiyor
Murat KAVAK
ESKİDEN...
Necati ATAR
BU ŞEHİR VE BU ŞEHRİN YENİ STADI ÜZERİNE ANLIK BİR DENEME