uzun yıllar önce yazıp ilk kez burada paylaştığımdır; sabaha kalmadan kendini yok edecektir :
Şair değilim
Şiir yazmadım kimseye sabahın üçünde uykusuz kalıp
Yanlış otobüslere binmedim,
Yanlış şehirlere gitmedim,
İnce hastalıklara yakalanıp yataklara düşmedim hiç
Aç karna hiç cıgara içmedim
Üç gün üç gece uykusuz kalmadım kimseyi düşünerekten
Yemek saatlerini şaşırdığım hiç olmadı
Gün ortasında karanlık görünmedi bana dünya
Gezdiğim semtleri karıştırmadım
Kaybolmadım çocukluğumun geçtiği sokaklarda
Hiç acı çekmedim,
Ağlamadım hiç kimse için
Şair değilim
Sözcükler dokunmaz yüreğime
İhanetler işlemez
Ağlar gibi görünür
İçten içe sevinirim başkalarının gözyaşlarına
Ne kitapların sayfaları arasında kaybolur
Ne şarkıların nağmelerine hançerletirim göğsümü
Yağmur yağdı mı sığınacak yer ararım,
Nefret ederim rüzgârdan saçlarımı dağıttığı için
Nehirler
Çağlayanlar bırakmaz yüreğime,
Uykumu getirdiği için severim geceyi.
Yalnız kalınca çıldırırım,
Kaybolmam kalabalıklar içinde
Sahte de olsa dostlarım olsun isterim,
Hem de üç beş yüz tane,
Bilezik gibi koluma takıp gezeceğim
Sonra garanti bir işim,
Düzenli maaşım, evim, arabam, aylar öncesinden ayarlanmış saatlerim
Hiçbirine geç kalmadığım
Hiçbirini kaçırmayacağım randevularım
Ne zaman, nerede, nasıl, kiminle niçin görüşeceğimi bilmek isterim
Şair değilim,
Yüreğimin sesiyle konuşamam kimseyle,
Kanayan yaralarımı kimseye gösteremem
Hemhal olamam kimsenin derdiyle
Ay ışığında yürüyemem geceleri,
Yıldızlara bakıp türküler söyleyemem
İçimde birikmez kelimeler,
Boğazıma tıkanıp kalmaz,
Patlamaz içimde kayaları çatlatan dinamit gibi
Sevda dedikleri şey, boş şey,
Yanaşamaz benim kıyılarıma.
Aşk; aylak adamların işi,
işsiz güçsüzlerin,
şairlerin bir de…
Şair değilim
Kısacık ömrüne uzun şiirler sığdırdı dedirtmem kimseye.
Uzun iş hanları bırakmak isterim ardımdan
Kabarık banka hesapları
Arsalar, araziler,
Sorsalar, nerede olduğunu bilmeyeceğim devremülkler
Uzun, upuzun bir ömür yaşamak isterim ne kadar boş da olsa
Her akarsu bir HES’tir benim için,
Her dere yatağı bir inşaat alanı,
Her kıyı
Her sahil
Her orman
Yağmalanacak bir vatan.
Vatan dedim de,
Vatan ne çocuklarımdır benim için
Ne sevdiklerim
Ne de sığınılacak bir liman.
Vatan, nutuktur benim için;
Propaganda ve slogan!
Şair değilim
Bakmayın arada bir esip gürlediğime
Sesim sıradan bir ses
Kalbim kuruyup kalmış bir et parçası
Ne uğruna ölünecek bir idealim var
Ne kendisi için dünyayı ateşe verecek bir sevgilim
Ölürsem
İki elim yakamda
Kendi boynuma olsun vebalim.