Abzer garip bir adamdır.
Sitil ile su taşır,
Tasta telleme yapar.
Ekmeği sırtında, dağ taş keçi otlatır.
Kabullenişi kadar isyanı,
İsyanı kadar da boş vermişliği var.
Nefes alıyor ama ruhu yorgun,
Bedeni isyanda.
Üstü başı yırtık,
Şapkası kirden renk değiştirmiş.
Ama orada, musalla taşında bir garip gibi yatıyor.
Diri desen değil, meyyit desen hiç değil…
Merak edip bakanı yok ki,
“Nedir, kimdir bu?” diyeni yok ki.
Dünya telaşında yeri yok ki,
Aç mı, tok mu diye soranı hiç yok ki.
Ha var, ha yok…
Orada, musalla taşında bir garip gibi yatıyor.
Meyyit desen değil, diri desen hiç değil.
Evi barkı zaten yok,
Dünyada mülk telaşı yok.
Ona ağlayan biri ise hiç yok.
Ötesi, naz edecek bir sevdiği de yok.
Orada, musalla taşında bir garip gibi yatıyor.
Diri desen değil, meyyit desen hiç değil…